Sayın İbrahim Can, doğum yeriniz neresi? Kaç kardeşsiniz? Babanız ne iş yapardı?
Öncelikle şahsınıza ve değerli gazetenizin tüm çalışanlarına teşekkür ederim. Okuyucularla buluşmama vesile oldunuz.
Trabzon’un Beşikdüzü ilçesine bağlı Akkese Köyü’nde doğdum. Karadenizlilerin çoğu gibi bahar çocuğuyum. Babam genellikle gurbette olduğu için herhâlde o aylara denk gelmişiz. Annemin ailesi Of Saraloğulları’ndan, babamın ailesi ise Çaykara Dernekpazarı’ndandır. Akkese’ye yerleşmişler. Sülalemiz “Cansızoğlu” olarak bilinir; Cumhuriyet’ten sonra soyadımız “Can” olmuş.
Altı kardeşiz; dört erkek, iki kız. Dördüncüsüyüm. Büyük ağabeyim Hüseyin Can, Trabzon’un yetiştirdiği önemli matematik öğretmenlerinden biridir.
Babam Hasan Can; aşçılık ve restoran işletmeciliği yaptı, bir süre de gazete dağıtıcılığı yaptı. Trabzon’un tarihi mekânlarında usta aşçı olarak çalıştı. Annem Emine Can ise bize hem analık hem babalık yaptı. Çalışkanlığı sebebiyle köy halkı ona “Poyraz” lakabını takmıştı.
İlkokul, ortaokul ve lise yıllarınızdan bahseder misiniz?
İlkokulu Akkese’de okudum. Köy enstitüsü geleneğinin izleri hâlâ sürüyordu. Beşikdüzü Öğretmen Okulu’ndan gelen stajyer öğretmenler bize ders verir, halk oyunları öğretirdi.
Öğretmen okulu sınavını kazanarak Beşikdüzü Öğretmen Okulu’na başladım. Yaparak yaşayarak öğrenme esastı. Tarım dersleri tarlada, iş dersleri atölyede yapılırdı. Çok sesli müzik koromuz vardı. 19 Mayıs gösterileri muhteşem olurdu.
Daha sonra Trabzon Öğretmen Lisesi’ni bitirdim. Ardından Fatih Eğitim Enstitüsü’nden sosyal bilgiler öğretmeni olarak mezun oldum.
Trabzonspor’un şampiyon olduğu yıllar değil mi?
Evet. Trabzonspor ile adeta birlikte büyüdüm. 1967’de ilkokula başladım, o yıl kulüp kuruldu. İkinci lig mücadeleleri, hayal kırıklıkları, 1971’de Ankara’da kaybedilen PTT maçı… Sonra şampiyonluk…
Trabzon’un meydanında, Ganita’sında, İskenderpaşa’sında o coşkuyu yaşadım. Türkiye Kupası, Kıbrıs Barış Kupası… Müthiş yıllardı.
Ailenizde sanatçı var mı?
Ailece sanata yatkınız. Babam iyi bir türkücü ve horoncuydu. Annemin sesi çok yanık olduğu için cenazelerde ağıt ondan istenirdi. Kardeşlerim bağlama çalar, türkü söyler.
Babam, askerlikte Refik Başaran ile koğuş arkadaşlığı yapmış. Orta Anadolu türkülerini ondan öğrenmiş. Bu yüzden bozlaklara ayrı bir ilgim vardır.
Radyoya ve TRT’ye uzanan süreç nasıl başladı?
Öğretmenliğe atanmıştım. TRT’nin sınav açtığını duydum. Trabzon elemelerini geçtim, Ankara’da ikinci sınavı kazandım. 1982 yılında TRT’nin kadrolu sanatçısı oldum.
Yurttan Sesler Korosu’nda yer almak hayalimdi. O hayal aşka dönüştü.
Trabzon sizin için ne ifade ediyor?
Trabzon; tarihî derinliği olan, bulunduğu coğrafyada hep lider olmuş bir şehir. Dik durmayı bilen insanların diyarı. Kırılır ama eğilmez.
Trabzonspor ise bu kentin yansımasıdır. Anadolu’nun direnişidir. Bordo-mavi renkler bir başkaldırıdır.
Unutamadığınız bir Trabzonspor anısı?
1996 yılı… Trabzon’un Kerbelası’dır. 2011’de kazanılan ama kupası teslim edilmeyen şampiyonluk hâlâ içimde yaradır.
Gülşen Hanım’ı nasıl ikna ettiniz?
Marmara Üniversitesi’nde horon çalışırken tanıştık. “Ayna bize de lazım” dedim. Horon bahanesiyle başlayan tanışıklık, ömür boyu sürecek bir horona dönüştü.
Nişanımız Fatih’te yapıldı. Nida Tüfekçi Hocamız yüzüklerimizi taktı. Unutulmaz bir gündü.
“Atmacayı Vurdular” sizin için ne ifade ediyor?
Hayatımın dönüm noktasıdır. TRT’de son dakikada okudum. Programın en çok beğenilen eseri oldu. İlk albümümün de adı oldu.
Trabzon ve Anadolu’ya mesajınız?
Türkülerimize bakarsak ne kadar kardeş olduğumuzu görürüz. Trabzon özelinde de, ülke genelinde de tek dileğim: Birlik ve kardeşlik.
Siz de Bir Yorum Bırakmak İster misiniz?