Spor; dostluk, kardeşlik ve derin anlamlar taşıyan bir kavramdır. Sporun hiçbir yerinde şiddete yer yoktur. Zira saha içinde herhangi bir sporcunun bir yeri kanasa ya da formasında kan lekesi olsa hemen saha dışına alınır. Çünkü şiddet, aklın durduğu, aklın bittiği yerdir.

Geçtiğimiz hafta Çaykur Rizespor müsabakasından dönen Fenerbahçe kafilesine yapılan menfur saldırıyı nefretle kınıyorum. Her kim yapmış ya da yaptırmışsa bilmelidir ki; bu saldırı özelde Trabzonluları, genelde ise Karadeniz insanını zor durumda bırakmak için kurgulanmış kirli bir oyundur.

Biz bu filmi daha önce çok seyrettik. Hafızamızı yoklayalım…

Daha yaşı kemale ermemiş bir delikanlıya tabanca ve adres verilip İstanbul’a gönderildi. Tanımadığı bir insanın hayatına son verdirildi.
Bir başka genç kandırıldı, yönlendirildi; gidip bir kilise görevlisini öldürdü.
Bir başkasının eline gece yarısı silah verildi, insanların üzerine salındı.

Trabzon’dan intikam almak isteyenler yetmedi mi? Trabzon’u adeta hafıza solunum cihazına bağladınız. Yapılan ihanetin telafisi olmaz. Uygulanmak istenen kahpeliğin hiçbir bahanesi olamaz.

Bu masum, bu mazlum insanları kanla, kavgayla eşleştirmeyin. Yazıktır bu yürekli, bu güzel insanlara.

Biz bu güzel ülkenin yeni doğmuş bebeğini “kimin çocuğudur?” diye sormadan severiz. İnsan olduğu için severiz. Biz hoşgörü ve sevgi dolu bir kitap gibiyiz. Biliniz ki her yerde ve her zaman yok satarız.

Her kimsen… Yeter artık. Yordun bizi. Düş yakamızdan.

MASA DEĞİL, KÜLTÜR MERKEZİ

Beykoz Trabzonlular Derneği’nin kuruluşu için pazar günü Mihribat Korusu’nda kahvaltı vardı. Öyle bir masada oturdum ki; adeta bilgi yumağı…

Hemen yanımda oturan Beykoz’un eski belediye başkanı Muharrem Ergün, “Arkadaşlar masada ekmek yok” dedi.
Yıldız Teknik Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. İsmail Yüksek, “Anlaşıldı, Trabzonlulara artık ekmek de vermeyecekler” diye takıldı.
İbrahim Can espriyi patlattı: “Trabzonlular her gittiği yerde ileri gidiyor. Herkesten ileri oldun mu, ekmek de yeme artık!”

Dr. Haşim Aydın ise tam bir Cumhuriyet münevveri edasıyla, “Ekmek bulmak da yapmak da bizim işimiz. Her yerde Trabzon ekmeği var” dedi.

Genç neslin temsilcisi Fazlı Çilingir, Trabzonlunun dünya ile entegre olduğunu veciz sözlerle anlattı.

Isınma turundan sonra konu Trabzon’un geçmişine ve geleceğine geldi. Haşim Bey, İsmail Bey ve Muharrem Bey adeta bilgi ziyafeti sundular. İbrahim ise önemli bir soruyu ortaya attı:

“Biz Trabzonlular hep geçmişimizle övünüyoruz. Bizim nesil neden geçmişe göre daha mükemmel işler yapmasın?”

İsmail Hoca, “İşte bugün tam da bunun için buradayız” dedi.

Ben de çocukluğumuzdan bir hatıra anlattım. Rahmetli Meksut Abi’nin imamlık hikâyesini…

Çocukken köyler arası geziler olurdu. Büyüklerimiz sohbet eder, biz çay demler, onları dinlerdik. Bir gün öğle ezanı okundu. “Meksut içimizde en iyi sen bilirsin, geç önümüze namazı kıldır” dediler.

Meksut Abi, “Uşaklar ben hiç imamlık yapmadım” demeye kalmadan birisi belindeki kuşağı başına sardı. Namaz kılındı. Çay içerken sordular:
“Meksut hani bilmiyordun?”
“Nasıl niyet ettin?”

Meksut Abi büyük bir ciddiyetle cevap verdi:
“Yarabbi uşaklar uydi ba, ben da uydum sağa. ALLAHU EKBER dedum…”

Ben de dedim ki: “Hadi hep beraber uyalım İsmail Hoca’ya.”
Mesele bir masa etrafında toplanmak değil; bir kültür merkezi etrafında birleşmekti.

Kurucu heyet de manidardı:
Kurucu sayısı: 61
Üye aidatı: 61 TL

Kuruluş esprisi anlamlıydı.
Emeği geçenlere teşekkür ediyorum. Yolları açık olsun.

SESSİZ ÇIĞLIK

Trabzon’da Divan Kurulu sessiz sedasız toplandı, dağıldı. Güçlü olduğunu zannedenler bir Trabzonspor bayrağını bile çok gördüler abilerine. Bu nasıl bir vefasızlıktır?

İçeride bu kadar ayrım ve kırgınlık varken, dışarıda haklarımızı nasıl savunacağız? Birbirinden kopmuş bir camia için başarı hayalden ibarettir.

Kalın sağlıcakla…

Tekin Küçükali

Bu yazı daha önce Taka Gazetesi’nde yayımlanmıştır.